Пайванди Гулмуродзода-адиби публитсист
Душанбе, 2.06.2016 /АМИТ «Ховар»/. Имрӯз дар факултети журналистикаи Донишгоҳи миллии Тоҷикистон бо номи «Масъалаҳои таҳқиқи ҷараёни маорифпарварӣ ва матбуот» конфронси ҷумҳуриявии илмию амалӣ бахшида ба 60- солагии донишманд ва равшанфикри тоҷик устод Пайванди Гулмуродзода доир гардид.
Олимҷон Салимзода, вакили Маҷлиси намояндагони Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон иброз намуд, ки Пайванди Гулмуродзода бо тарбияи шогирдон ва эҷоди асарҳои илмиву публитсистӣ тавонист номи худро дар илми журналистикаи тоҷик боқӣ гузорад.
Ҳамчунин Маҷид Салим, мудири шуъбаи очерк ва публитсистикаи Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон дар мавзӯи «Пайванди Гулмуродзода-адиби публитсист» иброз дошт, ки эҷодиёти Пайванди Гулмуродзода аз очеркҳои илмӣ-бадеӣ ва мустанад иборат аст.
Пайванди Гулмуродзода муаллифи зиёда аз 110 мақолаи илмӣ, 220 очерку мақолаҳои публитсистӣ, чандин дастуру воситаҳои таълимӣ аст.
Ӯ узви Иттифоқи журналистон ва Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон буда, барои хидматҳояш дар рушду нумӯи адабиёту фарҳанг ва журналистикаи тоҷик бо чандин ифтихорномаву медал ва нишонҳо сарфароз гардидааст.








Имрӯз дар Тоҷикистон ҳаво абрнок шуда, борон меборад
«ТОҶИКИСТОН — ВАТАНИ АЗИЗИ МАН». Моҳи апрел даври якуми озмуни ҷумҳуриявӣ оғоз меёбад
КИШТИ БАҲОРӢ. Маъсар зироати пурқимати равғандеҳ маҳсуб мешавад
ГУЛБАСТ — МАТОЕ БО САНЪАТИ НОДИР. Он воқеан ҳам либоси зебо ва миллӣ аст
«Ҳар як давлат, сарфи назар аз сатҳи рушди иқтисодӣ бояд дар ҳифзи криосфера саҳми фаъол гузорад», — бардошт аз конфронс дар Душанбе
21 МАРТ — РӮЗИ БАЙНАЛМИЛАЛИИ ҲИФЗИ ПИРЯҲО. Пиряхҳои Тоҷикистон манбаи бузурги оби дарёҳои Осиёи Марказӣ ба шумор мераванд
Имрӯз дар Тоҷикистон ҳавои тағйирёбанда пешгӯӣ мешавад
«ҲАМАҶО АНҶУМАНИ НАВРӮЗ АСТ». Аз 21 то 25 март дар шаҳру ноҳияҳои Хатлон барномаҳои идона доир мегарданд
Кордсозӣ чун рамзи маҳорати ҳунармандони тоҷик то имрӯз ҳифз гардидааст
Филмҳо ва шабакаҳои телевизионӣ – бе пардохти иловагӣ ва сарфи трафик
Имрӯз дар Тоҷикистон ҳавои абрнок пешгӯӣ мешавад
Наврӯз рамзи эҳёи табиат, фарҳанги миллӣ ва неруи созанда дар таҳкими сулҳи ҷаҳонӣ аст






