Аз қаҳрамонии Спитамен то хиёнати ҳоҷӣ Ҳалим,миллат хиёнатро ҳаргиз набахшидааст ва нахоҳад бахшид!

Душанбе, 12.09.2015. (АМИТ “Ховар”). — Тоҷикон дар арсаи таърих фарзандони фарзонае доштанд, ки бо ҷасорату матонат, далериву шуҷоат барои ҳимояи пойдориву устовории миллату меҳани хеш ҷонбозиҳо кардаанд. Дар ин ҷода аз қаҳрамонии Спитамен дар муқовимат бо лашкари Искандари Мақдунӣ, муборизаи Шерак бар муқобили лашкари Дорои 1, шӯриши Муқаннаъ бар зидди арабҳо, Темурмалик ба муқобили муғулҳо, Восеъ бар зидди амирони манғит ва сарсупурдагии Садриддин Айнӣ ба ин миллату марзу бум, метавон ёдовар шуд. Садриддин Айни ба хотири он, ки тоҷикон ҷумҳурии алоҳидаи худро дошта бошанд, ҷон ба каф гирифта, мубориза мебурд. Бобоҷон Ғафуров барои нашр гардидани китоби «ТОҶИКОН», ки душманони миллат мехостанд ҳадди ақал номи китобро иваз бикунанд, ба чӣ мушкилиҳое рӯ ба рӯ нашуд. Аммо онҳо медонистанд, ки миллати тоҷик ҳаргиз ин фидокориҳояшонро фаромуш нахоҳад кард. Худованд бахшанда аст, вале миллат хиёнати кардаи хоинонашро ҳаргиз набахшидааст ва нахоҳад бахшид. Хоиноне аз қабили Абдуҳалим Назарзода ва ҳаммаслаконаш, ки аз худ дарак доданду дасту остин бар зада, ба муқобили Модар-Ватани хеш бо яроқ бархостанд, ба зудӣ сазояшонро ба андозаи кирдорашон хоҳанд гирифт. Аммо ҷои таассуф он аст, ки ин нафарон ҳам дар сарзамине ба воя расидаанд, ки модаронаш мутаффакирони оламшумул ва қаҳрамонону мардони майдонро ба дунё овардаанд. Воқеан ҳам тавре мегӯянд «аблаҳе аз бом афтад гардани мо бишканад», яъне аз оне, ки чанд касифе хиёнат кард, боке нест, чунки ҳазорон нафари дигар ҳаст, ки барои ин Ватан ҷонашро фидо мекунад, вале сад афсус дар таърихи миллат боз як саҳифаи нангине сабт хоҳад шуд, ки он дигар нобахшиданист. Ҳодисаҳои нангини рӯзҳои охир дар кишвар рухдодаро дида, мо тоҷикони бурунмарзӣ, ки дар минтақаи Тюмени Федератсияи Россия зиндагӣ мекунем, сахт андӯҳгин шудем. Чунки мо имрӯз дар як замони хеле ҳассосе қарор дорем, ки баъзе давлатҳоро хатари нестӣ таҳдид карда истодааст. Имрӯз дигар вақти тафриқаандозиву гурӯҳсозиву ҳизббозӣ нест. Имрӯз вақти он расидааст, ки ҳама яктану якҷон бошем. Чун имрӯз Ҳизби наҳзати исломии Тоҷикистон боиси тафриқаандозиву монеи аз як гиребон сар баровардани мардум гаштааст, пас роҳбарону пайравони он низ бояд андеша кунанд, ки чӣ хидмате баҳри миллату Ватани худ карда истодаанд. Аз муроҷиати худ ба ҳамватанон умедворем, ки хиради азалии миллати тоҷик боло мегирад ва сулҳу субот дар кишвар пойдор мемонад.
Каримов Абдулло Саидович, Роҳбари ташкилоти ҷамъиятии минтақавии «Маркази мадании тоҷикон «Пайванд» дар вилояти Тюмен