«ИШҚИ САРХӮР». Таҳти ин ном китоби нави Нависандаи халқии Тоҷикистон Кароматуллоҳи Мирзо ба чоп расид

ДУШАНБЕ, 27.12.2020 /АМИТ «Ховар»/. Нашриёти «Адиб»  аз ҳисоби фонди захиравии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон китоби  Нависандаи халқии Тоҷикистон, барандаи Ҷоизаи давлатии ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдак  Кароматуллоҳи Мирзоро бо унвони «Ишқи сархӯр» аз чоп баровард. Китоби нави нависандаи маҳбуби тоҷик ҳадяи пурарзишест ба хонандаи гавҳаршиноси тоҷик. Дар ин бора аз Нашриёти «Адиб» ба АМИТ «Ховар» хабар доданд.

Мавриди зикр аст, ки  Нашриёти  «Адиб» аз ҳисоби  Фонди захиравии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон  ҷилдҳои 39, 40, 41 ва 42-и «Наводир-ул-вақоеъ»-и Аҳмади Дониш, «Мунтахабот»-и Садриддин Айнӣ, «Мунтахаби осор»-и Абулқосим Лоҳутӣ ва инчунин осори Муҳаммад Иқбол бо номи «Чароғи лола», Абдулҳамид Самад- «Шаҳсутун», Лоиқ Шералӣ- «Дасти дуои модар», «Ҷаҳони маънавии Чингиз Айматов», «Кӯҳсоро, Кӯҳзод»-и Абдуғаффор Абдуҷаббор, «Парвона зинда аст»-и Озарахш, «Арғунуни офтоб»-и Фарзона, «Оини ноз»-и Шоҳона, «Дафтари рубоӣ»-и Муҳтарам Ҳотам, «Шеър чист? Шоир кист?»-и Камол Насрулло, «Ҳазор байт»-и Рустам Ваҳҳоб, «Оҳи ашк»-и Муҳаммад Иқбол ва ғайраҳоро ба чоп расонидааст.

Ёдовар мешавем, ки  аз рӯи асари Кароматуллоҳи Мирзо «Дар орзуи падар»  соли 2003 филми ҳунарии бисёрсериягӣ    ба навор гирифта шуда буд. Баъди тамошои ин филм маҳбубияту маъруфияти ин нависандаи  ҳақиқатнигор дар байни мардум афзун гардид.

Нависанда Кароматуллоҳи  Мирзо  21 январи соли 1941 дар деҳаи Нилкони ноҳияи Рудакӣ дар оилаи хизматчӣ таваллуд шудааст. Номбурда  соли 1963 Институти давлатии педагогии Душанберо хатм намудааст.
Номбурда муаллифи маҷмўаҳои повесту ҳикоя ва очеркҳои «Ситораи умед» (1980), «Маоши аввал» (1982), «Шанбе дар Кабудҷар» (1984), «Дарди ишқ» (1986), «Дар орзуи падар» (1987), «Суруди муҳаббат» (1988), «Ситораи Дилшод» (1986) мебошад.

Кароматулло Мирзоев дар ҳикояҳои «Қадри модар», «Вохўрӣ», «Айб аз худатон, додар», «Мо қарздор», «Одамшинос», «Аз мо савғо», «Деҳаро хоб мебинам» ва ғайра ашхоси беирода, худхоҳу манфиатҷўй, шўҳратпараст, ҳанноту фиребгарро сахт маҳкум менамояд.
Дар ҳикояҳои «Сабақ», «Қадамгоҳи ёд», «Бахти зан» захми забони мардум ҳамчун қувваи бадӣ тасвир ёфтааст.
Аксар ҳикояву повестҳои Кароматуллоҳи Мирзо, аз ҷумла  маҷмўаи повесту ҳикояҳои  ў «Муки любви» (1989) ба забони русӣ тарҷума ва нашр гардидаанд. Ҳикояҳои ҷудогонааш ба забонҳои  гуногун  ба табъ расидаанд.