Адабиётшиноси тоҷик Юсуф Акбарзода дар синни 82 аз олам даргузашт

ДУШАНБЕ, 16.10.20 /АМИТ «Ховар»/. 15 октябр адабиётшинос, тарҷумон, узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон Юсуф Акбарзода дар синни 82 аз олам даргузашт.

Юсуф Акбарзода 1 майи соли 1938 дар деҳаи Мазори Шарифи Панҷакент ба дунё омадааст. Соли 1961 факултаи таъриху филологияи Донишкадаи давлатии омӯзгории Хуҷандро ба итмом расонда, ба ҳайси корманди Пажӯҳишгоҳи забон ва адабиёти ба номи Абӯабдуллоҳи Рӯдакии АИ ҷумҳурӣ фаъолияташро оғоз намудааст. Солҳои 1963—1964 дар сафи Қувваҳои мусаллаҳ  хидмат кардааст.

Сипас Юсуф Акбарзода фаъолияташро дар пажӯҳишгоҳи мазкур идома дода, инчунин ба ҳайси ходими калони илмӣ, ходими пешбари илмии Кумитаи истилоҳоти АИ ҷумҳурӣ, раиси Донишкадаи озоди Исмоили Сомонӣ, раиси Бунёди Оли Сомон, сармуҳаррири маҷаллаи  илмии Донишкадаи озоди Исмоили Сомонӣ «Варорӯд» фаъолият намудааст. Ӯ соли 1973 дар мавзӯи «Достони лирикӣ дар назми имрӯзаи тоҷик» рисолаи номзадӣ дифоъ кардааст.

Нахустин мақолаҳои илмияш, ки ба ҳалли масоили умдаи адабиёти муосири тоҷик бахшида шудаанд, соли 1959 дар рӯзномаи «Ҳақиқати Ленинобод» ба табъ расидаанд. То имрӯз беш аз 600 мақолаи илмӣ, илмии оммавӣ, публитсистӣ, тақризу китобиёти ӯ роҷеъ ба вазъи кунунии назму наср, адабиёти кӯдак, забони давлатӣ ва истилоҳот, ҳусни калом, забони воситаҳои таълим ва қонун, масъалаҳои одобу ахлоқи ҷомеа, эҳсоси ватандӯстӣ, ваҳдати миллӣ ва ғайра дар матбуоти даврӣ ва маҷмӯаҳои илмӣ ба табъ расидаанд. Аз ҷумла,  китобҳои «Сужет ва композитсияи асари бадеӣ» (1975), «Анъана ва навоварӣ» (1975; дар ҳамқаламии М.Шакурӣ), «Талаби ҳаёт ва қисмати адабиёт» (1977), «Қисмати инсон ва қисмати шеър» (1980),  «Шеъри эҳсос ва тафаккур» (1985), «Мактаби шоирии устод Лоҳутӣ» (1987),  «Меҳри Ватан» (1989) ва ғайраҳо.

Мавсуф дорандаи унвони Корманди шоистаи Тоҷикистон буд.