«ХУШБАХТ ҲАМОН ХОНА, КИ МОДАР ДОРАД…». Ба Рӯзи Модар бахшида мешавад

ДУШАНБЕ, 07.03.2021 /АМИТ «Ховар»/. Зиндагии ҳар фарди ҷомеа аз меҳру муҳаббат ва сидқу вафодории зан-модар маъво мегирад. Зан чароғи мунаввари хонадон, ҳидоятгари ахлоқи нек ва дастгиру наҷотбахши ҳамешагии мост. Фазилати оливу рушду нумӯи ҷомеа аз талошҳои пайвастаи онҳо сарчашма мегирад.

Ба гуфтаи олимон, зан офарандаи нотакрори табиат, асоси саодатмандиву шукуфоӣ ва  неруи пешбарандаи ҷомеа аст. Саодату сарфарозии мардум аз тинати поку ҳидояти неки модарон ва заҳмати шоистаи занони сарбаланду нозанини мост. Танҳо зани покгавҳар, нексиришт, ватанпарвар, хушахлоқ ва бомаърифат қодир аст бунёдгари ҷомеаи босаодат бошад.

Шоири халқии Тоҷикистон, дорандаи Ҷоизаи давлатии Тоҷикистон ба номи А. Рӯдакӣ Камол НАСРУЛЛО ба истиқболи Рӯзи Модар чанд пора  шеъри дар ситоиши  зан –модар иншонамудаи худро манзур менамояд.

ҲУСНИ ИСТИҚЛОЛ

Файзи дунё дар фаросӯи зан аст,

Ҳусни Истиқлол дар рӯи зан аст.

Аз ҳама волотарин тахти ҷаҳон

Дар бари модар, ба паҳлӯи зан аст.

Зиндагӣ шодоб агар имрӯз шуд,

Аз насими поки сарҷӯи зан аст.

Осмони беғубори зиндагӣ

Аз сафои поки менӯи зан аст.

Мо ҳама  мадюни заҳматҳои ӯ,

Зиндагӣ подор бо бӯи зан аст.

Қалъаи амнияти подори мо,

Ман аминам, дар сари кӯйи зан аст.

Зан сари болову пирӯзии мост,

Рӯйи ҳастӣ рӯйи хушрӯи зан аст.

 РӮИ НОНИ МОДАР                       

Бубинам рӯйи сурхи одамонро

Ман аз сурхии рӯйи нони модар,

Кунам эҳсос ман гармии ҷонро

Зи гармиҳои бӯи нони модар.

Бипурсандам агар: Рӯи Ватан чист?

Бигӯям: Рӯи нони модари ман!

Бипурсандам агар: Бӯи Ватан чист?

Бигӯям: Бӯи нони модари ман!

РУБОӢ, ДУБАЙТӢ, ҚИТЪА

Чун ҷони ту  дард кард, модар гӯӣ.—

Дар мушкилу дар набард модар гӯӣ.

Дар базму тараб надорӣ ёд аз модар,

Дар ҳаҷр ба рӯи зард модар гӯӣ.

***

Нест гар модар, ягон фар нест, нест.—

Зиндагӣ  арзанда дигар нест, нест.

Ҳадяе волотар андар ин ҷаҳон

Аз табассумҳои модар нест, нест.

***

Ғайрати ман, зӯри ман, тамкини ман — модар.—

Зиндагии дилкашу ширини ман — модар.

Муттакои ҷони ман, виҷдони ман, армони ман,

Эътимоду мазҳаби  ман, дини ман, модар!

***

Меҳри модар бо ҳазорон ранг резад бар сарам,—

Гар бирезад ашки модар, нанг резад бар сарам.

Гар бирезад ашки модар, ҳайфи дунё, ҳайфи ман,

Санг резад, санг резад, санг резад бар сарам.

***

Раҳкушои ман дили огоҳи модар буд,—

Равшанибахшам  рухи чун моҳи модар буд.

Нимаи шабҳо балогардони ҷони ман

Оҳи модар, оҳи модар, оҳи модар буд.

***

Маро модар ба сар аз шамсу қамар буд,

Ҳама шому саҳар болои сар буд.

Падар модар натонад буд ҳаргиз,

Вале модар тавонад ҳам падар буд.

***

Касе монанди модар сахтҷон нест.

Касе бораш чу бори ӯ гарон нест.

Бидонӣ ҳеҷ  овое дар ин даҳр

Баланд аз набзи қалби модарон нест.

***

Наӣ огаҳ зи ҷони реши модар.

Чаро бегонаӣ аз кеши модар?

Чу  хушвақтӣ, равӣ сӯи рафиқон,

Чу  бадбахтӣ, биёӣ пеши модар.

***

Хушбахт ҳамон хона, ки модар дорад,

Файзу фараҳу нишоти дигар дорад.

Дарҳои сафо ҳамеша бозанд дар он,

Модар дорад, умеду бовар дорад.

***

Дар хеш ту нуҳ моҳ медоштиям!

Се сол зи рӯйи даст нагзоштиям!

З-он баъд, ки ман равон шудам, модари ҷон,

Пешораҳи ман умед мекоштиям!

***

Чун номи Худо дар лаби тифлон, модар!

Чун  дасти раҳо аз чаҳу зиндон, модар!

Он гаҳ ки барояд аз лабат ҷон берун,

Ояд ба лаби ту боз чун ҷон:  -Модар..!

***

Он яке як кохи мубрам офарад,

Дигаре қасре муназзам офарад,

Модар андар ду саду ҳаштод рӯз

Аз матои ишқ одам офарад.

***

Байни мову дард сарҳад модар аст,

Ҷавшани мо аз ҳама бад модар аст.

Аз ҳама волотарин арзиш, ки ту

Ҷон ба он бахшӣ, биарзад, модар аст.

***

Вожаи сеҳрофаринам модар аст,

Раҳнамои  озаринам модар аст.

Аввалин ҳарфам, ки модар будааст

Боз ҳарфи охиринам модар аст.