Раиси ноҳияи Фирдавсӣ Дилшод Сафарзода: «Яке аз дастовардҳои муҳими Ваҳдати миллӣ эҳё ва рушди иқтисодиёти Тоҷикистон мебошад»

ДУШАНБЕ, 23.06.2026 /АМИТ «Ховар»/. Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон шахсияти бар­ҷастаи таърихӣ мебошанд, ки миллатро аз па­рокандагӣ, давлатро аз нестшавӣ ва халқро аз ҷанги шаҳрвандӣ раҳо на­муда, дар рушди сиёсӣ, иқтисодиву иҷтимоӣ ва таърихиву фарҳангии дав­­лати мустақили Тоҷикистон хизматҳои бузурги тақдирсоз наму­даанд. Бо чунин матлаб оғоз гардидааст мақолаи Раиси ноҳияи Фирдавсии шаҳри Душанбе Дилшод Сафаразода, ки ба унвони АМИТ «Ховар» ирсол гардидааст. Дар зер матни мақолаи мазкур пурра манзури хонандагон мегардад.

— Имрӯз мо аз Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ифтихор до­рем. Пешвои миллатро дар баробари дигар муқаддасоти миллии худ дарёфти таъ­рихии мил­­лати тоҷик арзёбӣ менамоем. Атрофи Сарвари ваҳдатофари хеш муттаҳид шуда, бо номи Пешвои миллат, ки рамзи ободию саодати миллатанд, фаъолият менамоем. Дар зери дастуру ҳидоятҳои Президенти мамлакат Тоҷикистонро ба ободию шоҳкориҳои минбаъда мерасонем.

Вақте аз Ваҳдати миллӣ сухан мегӯем, пеш аз ҳама, бояд дарк намоем, ки ин мафҳум аз доираи маънои маъмулии сулҳ фаротар меравад. Сулҳ метавонад поёни ҷанг бошад, аммо ваҳдат оғози созандагӣ аст. Сулҳ метавонад хомӯшии силоҳ бошад, вале ваҳдат ҳамдилӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва масъулияти муштарак барои ояндаи давлат мебошад. Маҳз ҳамин дарки амиқ имкон дод, ки Тоҷикистон дар як муддати нисбатан кӯтоҳи таърихӣ роҳи душвору пурпечутоби барқарорсозии давлат ва рушди минбаъдаи худро тай намояд.

Насли имрӯз шояд тасаввур карда натавонад, ки солҳои аввали истиқлол барои Тоҷикистон то чӣ андоза сангину фоҷиабор буданд. Ҷанги шаҳрвандӣ ба иқтисодиёт, иҷтимоиёт ва маънавиёти ҷомеа зарбаи сахт расонд. Дар чунин шароити ниҳоят мураккаб масъулияти таърихии ҳифзи давлат ва муттаҳид сохтани миллат ба зиммаи роҳбарияти мамлакат афтод. Бо талошҳои пайгирона ва иродаи қавии сиёсии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон раванди сулҳофаринӣ оғоз гардид. Музокироти тӯлонӣ, вохӯриҳои сершумор ва талошҳои пайваста дар ниҳоят ба имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ анҷомиданд, ки имрӯз ҳамчун яке аз дастовардҳои бузурги сиёсӣ дар таърихи давлатдории тоҷикон эътироф шудааст.

Маҳз дар фазои сулҳу субот имконият фароҳам омад, ки сохторҳои давлатӣ такмил дода шаванд, қонунгузорӣ мустаҳкам гардад ва низоми идоракунии давлатӣ ба талаботи замони нав мутобиқ карда шавад. Давлат тавонист барномаҳои дарозмуддати рушдро таҳия намояд ва барои татбиқи онҳо заминаҳои заруриро фароҳам оварад. Ҳамаи ин дар ҳолате ба амал омад, ки бисёре аз давлатҳое, ки гирифтори низоъҳои дохилӣ гардиданд, ҳатто баъд аз даҳсолаҳо натавонистанд суботи сиёсии худро барқарор намоянд.

Яке аз дастовардҳои муҳими Ваҳдати миллӣ эҳёи иқтисодиёти мамлакат мебошад.

Ноҳияи Фирдавсӣ низ ҳамчун яке аз ноҳияҳои калону пешрафтаи пойтахт самараи Ваҳдати миллиро ба таври возеҳ эҳсос мекунад. Имрӯз дар ноҳия даҳҳо муассисаи нави таълимӣ ва томактабӣ фаъолият доранд, инфрасохтори иҷтимоӣ пайваста такмил меёбад, корҳои ободонӣ вусъат меёбанд ва шароити зиндагии сокинон сол ба сол беҳтар мегардад. Ин пешрафтҳо маҳз дар фазои сулҳу оромӣ ва сиёсати созандаи давлат имконпазир гардидаанд.

Дар баробари дастовардҳо, набояд фаромӯш кард, ки ҳифзи Ваҳдати миллӣ вазифаи доимии ҷомеа мебошад. Таҷрибаи ҷаҳонӣ нишон медиҳад, ки сулҳ ва субот арзишҳои доимӣ нестанд. Онҳо ҳамеша ба ҳифз ва таҳким ниёз доранд. Имрӯз ҷаҳон бо таҳдидҳои нав рӯ ба рӯ шудааст. Ифротгароӣ, терроризм, ҷангҳои иттилоотӣ, таблиғи ғояҳои бегона ва кӯшишҳои ҷудоиандозӣ аз ҷумлаи хатарҳое мебошанд, ки метавонанд ба суботи ҷомеа таъсир расонанд.

Аз ин рӯ, ҳифзи Ваҳдати миллӣ масъулияти ҳар як шаҳрванди мамлакат мебошад. Ҳар шаҳрванди худогоҳу хештаншинос бояд дар таҳкими фарҳанги таҳаммулпазирӣ, эҳтироми ҳамдигар ва ҳифзи арзишҳои миллӣ саҳми худро гузорад. Ваҳдат аз оила оғоз мешавад, дар муассисаи таълимӣ таҳким ва дар ҷомеа ба арзиши умумимиллӣ табдил меёбад.

Имрӯз, вақте Тоҷикистон бо қадамҳои устувор ба сӯйи оянда ҳаракат мекунад, аҳамияти Ваҳдати миллӣ боз ҳам бештар эҳсос мегардад. Ҳадафҳои стратегии давлат, аз ҷумла, рушди саноат, таъмини амнияти энергетикӣ, тавсеаи инфрасохтор, рақамикунонии иқтисодиёт ва баланд бардоштани сатҳи зиндагии мардум маҳз дар шароити сулҳу субот амалӣ шуда метавонанд.

Бо гузашти солҳо арзиши воқеии Ваҳдати миллӣ боз ҳам бештар ошкор мегардад. Агар барои насли солҳои навадум ваҳдат, пеш аз ҳама, роҳи наҷоти давлат бошад, барои насли имрӯз он кафолати рушд ва пешрафт мебошад. Агар дирӯз ваҳдат барои ҳифзи истиқлол зарур буд, имрӯз барои таҳкими истиқлол ва бунёди ояндаи беҳтар аҳамияти ҳалкунанда дорад.

Аз ин рӯ, Ваҳдати миллӣ бояд ҳамчун мактаби бузурги сиёсӣ ва маънавӣ арзёбӣ шавад. Ин мактаб ба мо меомӯзонад, ки танҳо дар ҳолати ҳамдигарфаҳмӣ, таҳаммулпазирӣ ва эҳтироми манфиатҳои умумимиллӣ метавон ба рушди устувор ноил гардид. Таърихи навини Тоҷикистон собит намуд, ки вақте миллат муттаҳид аст, ҳеҷ мушкил наметавонад роҳи пешрафти онро бубандад.

Имрӯз мо бо ифтихор метавонем бигӯем, ки Ваҳдати миллӣ ба яке аз муқаддастарин арзишҳои ҷомеаи Тоҷикистон табдил ёфтааст. Он на танҳо дастоварди як насл, балки мероси гаронбаҳои тамоми миллат мебошад. Ин меросро бояд ҳифз кард, таҳким бахшид ва ба наслҳои оянда ҳамчун сарвати бузурги сиёсӣ ва маънавӣ ба ёдгор гузошт.

Зеро Ваҳдати миллӣ пояи давлат, кафили амният, шарти рушди устувор ва рамзи пирӯзии хирад, таҳаммул ва муҳаббат ба Ватан мебошад. Маҳз ба шарофати ҳамин арзиши муқаддас Тоҷикистон тавонист аз имтиҳони душвори таърих бо сарбаландӣ гузашта, имрӯз ҳамчун давлати соҳибистиқлол, обод ва рӯ ба рушд дар арсаи байналмилалӣ мавқеи шоистаи худро соҳиб гардад. Ва то замоне ки ин ваҳдат ҳифз мешавад, ояндаи Тоҷикистон низ устувор, дурахшон ва пурсаодат хоҳад буд.

АКС: АМИТ «Ховар»